Szkic koncepcyjny "lewitującej chaty" jest efektem poszukiwań idealnej formy i planu domu jednorodzinnego osadzonego w krajobrazie Kaszub i wykorzystującego ukształtowanie terenu. Południowo-zachodni stok opadający w stronę jeziora oferuje fenomenalną panoramę z widokiem na porośnięte lasem wzgórza morenowe oraz odpowiednie nasłonecznienie. Dom podzielony został na dwie strefy w pionie. Parter skryty częściowo w skarpie, ale otwarty dzięki obszernym przeszkleniom, to część dzienna. W kaszubskiej tradycji część ta zlokalizowana była w bezpośrednim sąsiedztwie domu, w podcieniu lub na granicy domu i podwórza, tj. w sieni kuchennej. Piętro w wykończonej czernionym drewnem bryle to część prywatna z sypialniami i łazienką. Drewniany archetyp wydaje się być częściowo zawieszony w przestrzeni, lewituje w otaczającym krajobrazie. Ujednolicona materiałowo elewacja wtapia się w tło wzgórza porośniętego gęstym zagajnikiem. Parter łączący się z ogrodem ma betonową fasadę z widocznym deskowaniem. Jest to jednej strony nawiązanie do nadwieszonego nad nim archetypu, z drugiej transpozycja naturalnych, rodzimych materiałów: kamienia polnego i żwiru z jeziornego brzegu. Przywołuje na myśl wycięty w ziemi profil gleby zabezpieczony sztucznym kamieniem. Aby ograniczyć ilość prac ziemnych z jednej strony, z drugiej zaś uzyskać w miarę płaski fragment działki, ziemia z wykopu i niwelacji terenu wykorzystana została do ukrycia wielostanowiskowego garażu zlokalizowanego tuż przy granicy działki. Taka forma zagospodarowania działki umożliwiła uzyskanie panoramy zarówno z poziomu parteru jak i piętra. Dodatkowo wyniesienie działki w sąsiedztwie drogi dojazdowej umożliwiło częściowe wizualne i akustyczne oddzielenie się domu i jego bezpośredniego otoczenia od przestrzeni publicznej. Budynek miał gwarantować maksymalną prywatność przy jednoczesnym wykorzystaniu walorów działki. Dodatkowo zgodnie z planem miejscowym dom miał być ustawiony względem drogi kalenicowo, a jego wysokość ograniczona została do 9 metrów. Ścięcie elewacji i skrzywienie osi kalenicy pozwoliło zrealizować te założenia. Ukrycie w skarpie parteru domu gwarantować ma ograniczenie strat ciepła i zmniejszenie powierzchni narażonych na podmuchy wiatru. Ponadto dzięki temu zabiegowi, cały dom sprawia wrażenie niewielkiej, archetypicznej, jednokondygnacyjnej chaty czy też nowoczesnej stodoły o nieprzytłaczającej skali. Obszerne przeszklenia od strony południowej i południowo-zachodniej gwarantują poza nasłonecznieniem, również możliwość ogrzania wnętrza promieniami słońca. Powierzchnia domu: ok 240 m kw. Lokalizacja: okolice Kartuz, Kaszuby.